Kunst in Beeld
Deze maand: WEG – ’t kleedje van klei
Het monumentale keramische tapijt als filosofisch en artistiek onderzoek (2026–2027)
Het concept: De transformatie van het vluchtige.
Wat gebeurt er wanneer het zachtste, meest huiselijke symbool van comfort – het vloerkleed – wordt gestold in het onverbiddelijke, minerale geheugen van klei?
Het project 'WEG' is een artistiek en filosofisch onderzoek naar de paradox tussen mobiliteit en immobiliteit, tussen de vloeibaarheid van een reis en de rigiditeit van een bestemming. Een vloerkleed is historisch gezien een nomadisch object: het wordt opgerold, meegenomen, uitgespreid en markeert onmiddellijk een plek van toeëigening en rust. Het definieert 'thuis', waar die plek zich ook bevindt.
Door dit textiele object te vertalen naar keramiek op een monumentaal formaat van 3 x 3 meter, heft de kunstenaar dit nomadische karakter op. Het kleed is niet langer verplaatsbaar; het is gestold, breekbaar en monumentaal geworden. Het dwingt de toeschouwer tot een heroverweging van de begrippen 'thuis', 'ruimte' en 'tijd'.
[ Textiel / Nomadisch ] (Transformatie door Klei & Vuur) [ Keramiek / Monumentaal ]
Zacht & Buigzaam / Hard & Breekbaar
Verplaatsbaar (Vluchtig) / Gestold in de Ruimte
Concept van 'Thuis' / Filosofisch Monument
De Filosofische lagen
1. De Dubbelzinnigheid van 'WEG'
De titel van het project draagt een bewuste dualiteit in zich:
- De weg als Proces
Het refereert aan de fysieke en mentale reis. Het actuele onderzoek in Frankrijk is geen statische laboratoriumtest, maar een pelgrimage langs atelier, materiaal en het landschap. Het maken is een weg die zich al gaande vormt, waarbij de mislukking en het experiment de richting bepalen. - De weg als Afwezigheid
Het duidt op het verdwijnen. Het textiele vloerkleed is 'weg'; het is getransformeerd tot steen. Tegelijkertijd herinnert het gefragmenteerde, modulaire karakter van het keramische tapijt aan archeologische scherven. Het is een monument voor wat er niet meer is, een versteende herinnering aan een zacht verleden.
2. De Extrusie als Levenslijn
De gekozen techniek – het extruderen van klei – overstijgt het puur ambachtelijke. Bij extrusie wordt materie onder druk door een matrijs geperst. Dit is een lineair, onomkeerbaar proces. De kleistrengen die hieruit ontstaan, vormen de 'draden' van het tapijt.
Filosofisch gezien reflecteert deze techniek de menselijke tijdslijn: we worden door de trechter van de tijd geperst, we vormen een spoor, een lijn, en we verharden naarmate we blootgesteld worden aan de hitte van het leven (het bakproces). Het verbinden met klei is het structuraliseren van de tijd zelf.
3. De Kwetsbaarheid in het Monumentale
Een werk van 9 vierkante meter dat uit keramiek bestaat, torst een inherente spanning met zich mee. Keramiek is inherent breekbaar. Door een vloerkleed – een gebruiksvoorwerp waar we normaal gesproken achteloos overheen lopen – op deze schaal in klei uit te voeren, ontstaat er een existentiële spanning. De toeschouwer wordt geconfronteerd met een object dat uitnodigt tot betreding, maar de breekbaarheid belemmert. Het monument beschermt zichzelf door zijn eigen kwetsbaarheid.
De methodologie van het maken: schaalmodellen als denkoefening
Het artistieke proces in Frankrijk (2026–2027) beweegt zich bewust tussen de uitersten van aardewerk, steengoed en porselein. Elk type klei vertegenwoordigt een andere filosofische status:
- Aardewerk is de oeraarde: dichtbij, warm en aards, maar fragiel.
- Steengoed is de architectonische drager: standvastig, resistent tegen de elementen, de ruggengraat van het tapijt.
- Porselein is de puurheid en de utopie: translucent, rimpelend onder de hitte, de ultieme poging om licht in materie te vangen.
Het werken met schaalmodellen (1:10 en 1:5) is in dit onderzoek geen loutere technische verplichting, maar een filosofische noodzaak. Het stelt de kunstenaar in staat om de krimp en de frictie van de materie in het klein te ervaren, als een microkosmos van het uiteindelijke monument. Het is een voortdurende dialoog met de elementen – aarde, water, lucht en vuur – waarin de kunstenaar niet dicteert, maar luistert naar wat de klei toestaat.
Het einddoel: een landschap in de ruimte
In de periode 2026–2027 convergeert dit onderzoek naar de uiteindelijke realisatie van de 3 x 3 meter. 'WEG' – ’t kleedje van klei is straks geen object dat aan de muur hangt, maar een landschap dat de vloer opeist. Het nodigt uit om omheen te dwalen. Het is een versteend weefsel, een topografie van scherven en strengen, die de toeschouwer stilzet op de splitsing tussen wat zacht was en wat hard is geworden.
- Achtergrond
Onderzoek / experiment - Materiaal
Klei / van aardewerk en steengoed tot porselein - Techniek
Klei extruderen / constructies testen / schaalmodellen - Formaat
Doel: 3 x 3 meter - Jaar
2026-2027
meer Kunst
